Rozrywka Wiersze Poezja na emigracji – Tatry moje Tatry

Poezja na emigracji – Tatry moje Tatry

SHARE
poezja na emigracji

Góry moje góry, doliny, potoki,
ni ma takik drugik jako świat syroki.
Cudne zeście bardzo, nojpiykniyjse przecie,
zasypane zimom i óodkryte w lecie.

Kiedy na Wos patrze dusa sie raduje
no a moje serce mocno Wos lubuje.
Te małe wzniesiynia i te wielkie scyty
mocie Wy górecki urok w sobie skryty.

Siedziałak se casym tamok miyndzy Wami,
byłak na Giewoncie no i pod Rysami.
Mocie Morskie Óoko, Kasprowy, Kuźnice,
taki cud natury, którego nie zlice.

Myślym óo Wos cynsto, bo tynsknie za Wami
przydźcies za tom wode i zostońcie snami.
Scyńście do mnie wróci, bedym sie radować,
a Wase uroki innym pokazować.

Niekze syćka wiedzom ze przez Tatry moje
do nieba dosiyngom, kie se na nik stoje.
Dlotego Wos górki jo byk tu mieć kciała
znowu byk se nieba przez Wos dosiyngała.

Przylećcies tu górki jo juz Wos spakuje,
bo tego kontaktu straśnie mi brakuje.
Chyntnie Wos przywitom, a zaroz za progiym
póde siońś se na Wos by pogodać z Bogiym.
Bożena Sojka